(φωτ. Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος)
08 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023
Στο τέρμα του Ρωμεϊκου Γιαλού, στη πρωτεύουσα της Λήμνου, τη Μύρινα, δίπλα στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, στα ριζά του Κάστρου, στέκεται ένα παλιό κτίριο, στη πρόσοψή του όποιου έχει τοποθετηθεί η μαρμάρινη πλάκα, που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία.
Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η μαρμάρινη αυτή πλάκα, δηλαδή τα σπασίματα, οι οξειδώσεις, ο αποχρωματισμός, καθώς και η φθορά των σκαλισμένων επάνω στο μάρμαρο γραμμάτων, θα μπορούσε να πει κανείς ότι, είναι μια ευθεία αντανάκλαση του πόσο έχει ξεθωριάσει, ομοίως, στη μνήμη των Ελλήνων, πλην ασφαλώς των Λημνίων και των λοιπών κατοίκων του Βορείου Αιγαίου, η μοναδικής σπουδαιότητος ιστορική στιγμή, την οποία καταγράφει στο “σώμα της” η μαρμάρινη αυτή πλάκα.
Νιώθω ένα ανεξήγητο δέος, όταν στέκομαι κάτω από αυτή τη πλάκα, κάθε φορά που βρίσκομαι στη Μύρινα, αναλογιζόμενος ότι, πατάω στα χνάρια του Ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη, που επάξια τον τίμησε η Ιστορία, με το να έχει την τύχη, στο σημείο αυτό, να περάσουν στα χέρια του και να ελευθερωθούν τα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου, ως αποτέλεσμα βέβαια της γεμάτης απαράμιλλο σθένος, μαχητικότητα, αυταπάρνηση και πατριωτισμό ηγεσίας από αυτόν του ελληνικού στόλου. Τα ιδιαίτερα, όσο και πολύτιμα αυτά ηγετικά χαρακτηριστικά ο Στόλαρχος επιβεβαίωσε περίτρανα, λίγους μήνες αργότερα, στις ιστορικές ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου.
“… Πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με την πεποίθησιν της νίκης εναντίον του εχθρού του Γένους …”
Αυτά είναι λόγια ενός αληθινού ηγήτορα, ενός εμπνευσμένου αρχηγού, ενός αληθινού μαχητή. Με αυτά τα λόγια στο μυαλό και την ψυχή δεν γίνεται να ηττηθείς. Και εκείνος ποτέ δεν ηττήθηκε.
ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ :
Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 1912. Τα ελληνικά πολεμικά πλοία, υπό την διοίκηση του Στόλαρχου, Παύλου Κουντουριώτη και του θωρηκτού Αβέρωφ, καταφθάνουν στο Ρωμαίικο Γιαλό και ο ναύαρχος Κουντουριώτης ζητά από τον Τούρκο καϊμακάμη (διοικητή, τοποτηρητή του νησιού) την άμεση παράδοση της Λήμνου. Ο Τούρκος διοικητής Μουτασαφίρης, ζητά 24 ώρες προθεσμία για να επικοινωνήσει με την Κωνσταντινούπολη, αλλά η τελική απάντηση ήταν ότι αρνείται να παραδώσει τη Λήμνο αμαχητί. Ο Κουντουριώτης πήρε πληροφορίες ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται για μάχη και έτσι ανέλαβε να προχωρήσει στην κατάληψη της Λήμνου την επόμενη μέρα.
Τη Δευτέρα στις 8 Οκτωβρίου 1912 το πρωί αρχίζει η απόβαση, υπό την διοίκηση του Ταγματάρχη Ιουλιανού Κονταράτου, στη θέση Βουρλίδια κοντά στο Διαπόρι, στο χωριό Τσιμάνδρια. Το αντιτορπιλικό Δόξα πλησιάζει πολύ κοντά για να προστατέψει τις βάρκες που μεταφέρουν το στρατό. Από τα γύρω χωριά μαζεύονται οι Λημνιοί έκπληκτοι για αυτά που βλέπουν. Το αποβατικό σώμα κατευθύνεται προς τη Μύρινα μαζί με τους Λημνιούς και με επικεφαλής τον ιερέα παπά-Κώστα Αρετό από τον Κοντιά. Από το Πορτιανού άλλη μία ομάδα Λημνιών με αρχηγό το δάσκαλο, Εμμανουήλ Ιωαννίδη, ξεχύνεται στους δρόμους.
Γυναίκες και άντρες με όπλα, μαχαίρια και ελληνικές σημαίες στα χέρια, κατευθύνονται προς τη Μύρινα αφού προηγουμένως αιχμαλώτισαν, χωρίς να δώσουν μάχη, μία ομάδα 50 Τούρκων χωροφυλάκων και 280 οπλισμένων Λεριανών, στο σημερινό χωριό Άγιο Δημήτριο.
Τελικά όσοι Τούρκοι υπήρχαν στο νησί, μαζεύτηκαν στη Μύρινα, όπου παραδόθηκαν αμαχητί και χωρίς όρους.
«Η νήσος Λήμνος μεθ’ όλων των εν αυτή πόλεων, κωμών και συνοικισμών, μετά των λιμένων και ακτών αυτής κατελήφθη υφ’ ημών και διατελεί από τούδε εις την κατοχήν μας».
Με αυτά τα λόγια ο Παύλος Κουντουριώτης χαιρέτησε τους Λημνιούς.
Ο Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης για να ευχαριστήσει το Θεό, που τον αξίωσε να ελευθερώσει τη Λήμνο από τους Οθωμανούς, αφιέρωσε στο ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Ευαγγελίστριας), στο Μούδρο, έναν επιτάφιο, ο οποίος υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.
ΠΗΓΕΣ : kokkinovraxos.blogspot – limnosfm100.gr – limnosnea.gr – Σελίδες Ιστορίας και Επιστήμης
